Thursday, July 07, 2005

Verhaal Deel 3

Dromen....blijven dromen....fantasie blijft fantasie....rest uitspraken, overpeininzingen, vragen.

Gisteren, zag ik door de bomen het bos niet meer qua emoties en gevoelens, vandaag begint het door te dringen, begint het terugkijken, de overpeinzing, de nabeschouwing!!!!
Onze zo intieme en intense 1e ontmoeting heb ik hier prijsgegeven en gedeelt, dat was het begin
en bij een begin hoort een einde dus ook het intieme en intense afscheid deel ik hier, waarom toch...................................omdat het voor mij zo belangrijk is dat de hele wereld het mag weten!

Missen:
Vanaf het moment dat gisteren het einde was uitgesproken, zowel in woord als symbolisch, begon het missen. Ik mis hem...... Meester, ik mis zijn stem, zijn aanrakingen, ons contact te pas en te onpas, onze gesprekken zowel over onze gevoelens tav D/s als over de gewone dagelijkse dingen, ik mis mijn onderdanigheid, ik mis geborgenheid, ik mis aanhankelijkheid, ik mis vertrouwen, ik mis overgave, ik mis hem te mogen zien als mijn Meester, ik mis hem zo te kunnen noemen en te mogen noemen en...... ik mis mijn boeien.
Ik mis en mis en mis...................nu al zoveel.......ik mis simpel weg een stukje van mijzelf!

Boeien:
Afgelopen weken had ik ze netjes in de kast opgeruimd, ik durfde er niet eens meer na te kijken, laat staan ze aan te raken.........te emotioneel.
Wat ik gisteren heb gedaan - mijn Meester mijn boeien af laten nemen - was geenzins van te voren bedacht of over nagedacht.............ik deed het puur op gevoel van dat moment.
Hij heeft mij er toendertijd mee aan zich gebonden en gisteren heeft hij mij daarmee vrij gelaten, mij los gemaakt van hem als Meester.
En waar zijn ze nu...................mee met de Meester maar niet zomaar. Hij wilde ze in eerste instantie niet meenemen en reageerde "ik gooi ze dan weg". Maar daarop heb ik hem het volgende geantwoord.................Nee je gooit ze niet weg, nog niet..................mocht je in de komende tijd er achter komen dat je besluit niet juist was, mocht je spijt krijgen dan vraag ik je dat mij te zeggen..........mocht er dan nog iets tussen ons zijn...............dan wil ik dat je dezelfde boeien mij weer omdoet............alleen dan is het voor 100% en voor niets minder...... oftewel dan is het alles of niks.
En mocht de Meester over een tijdje er nog steeds hetzelfde over denken dan is het tijd de boeien weg te gooien en ook dat zal hij mij laten weten.
Dit betekend absoluut niet dat ik ga zitten wachten, ga zitten hopen, nee, ik ga mijn weg, hoe die is waar die is, waar ik uitkom, ik weet het niet en wie met mij mee gaat ook niet.

Meester:
De Meester is mijn Meester niet meer. De boeien aflaten doen was gisteren iets heel emotioneels voor ons beiden en iets symbolisch maar ook het niet meer aanspreken met Meester en mijn Meester is iets heel emotioneels, want ik kan en mag geen Meester meer zeggen en hij zal mij geen sub - niet zijn sub - meer noemen.

Contact:
Contact, ja ook afbouwen, loslaten, niet iedere dag en zeker niet qua gevoelens mbt D/s. Hoe dan wel, ja het contact, eerlijk gezegd weet ik nu niet hoe dat in te vullen, niet dat ik niet zou willen of niet zou kunnen maar zoals bij alles horen er twee en ook daarin zul je gelijkwaardig moeten zijn, gelijkwaardig moeten willen dus.......................we zien wel.

Alles wat er gebeurt en gebeurt is, is gebaseerd op loslaten, loskoppelen. Mijn hoofd gaat er in mee, mijn hoofd begrijpt het...................mijn hart en mijn gevoel zegt mij - nog steeds - iets heel anders en dat zal zo vlug niet veranderen.
Waarom, omdat ik dat wil omdat, ik niet wil loslaten, omdat ik hoop heb of omdat ik dit zo voel?.............................Nee simpel omdat het zo is!

Rust, ruimte en tijd........het toeval?! of het universe onvermijdelijke..........uiteindelijk liggen daar de antwoorden, niet bij mij en niet bij jou dit gaat namelijk veel verder, veel dieper, dit is nog steeds

Ounce in a live time!!!!
en ik betwijfel of het ooit anders zal worden!
Spijt:
NEE, nooit geen enkele seconde, geen minuut!
Spijtig.................ja tav nu, tav alles wat WIJ nog wilden vanuit onze fantasie, vanuit ons gevoel en wat nu niet is.
En nu, en ik:
Nu is nu, nu ben ik sub en blijf ik sub niet van M maar van mij, voor mijzelf. Ik ben ontzettend dankbaar - ondanks al het verdriet en alle pijn - dat ik iets heel wezenlijks over mijzelf heb geleerd................
Ik kan het!
Overgave:
Totale overgave vanuit mijzelf, krachtig en sterk kan ik mij helemaal overgeven aan diegene waaraan ik dat wil. Totaal compleet zonder voorbehoudt, ik laat mij niet tegen houden door angst of twijfel, door moeilijkheden want ik heb geleerd dat ik alles aan kan, alles kan bereiken wat ik wil en ik wil...................veel, heel veel.
De weg die ik vanaf nu zal gaan is geen eenvoudige, niet simpel, niet makkelijk, niet gewoon maar het is mijn weg en het meest frappante en het meest indrukwekkende voor mij is te merken dat ik niet bang meer ben en onderweg zal ik alles en iedereen tegenkomen die ik nodig heb om te bereiken wat ik wil bereiken............eigenlijk het meest simpele, iets waar ik heel even aan heb mogen proeven, iets dat ik heel kort heb mogen ervaren, maar waarvan ik nu meer dan ooit in mijn leven overtuigd ben dat ik het kan
HOUDEN VAN & GELUKKIG ZIJN!!!!
en hoevele mensen zoeken hier niet hun hele leven naar en kunnen dit dan uiteindelijk zeggen?

Wordt vervolgd

s_roos
07-07-2005

1 Comments:

Anonymous musi said...

Hallo Roos,

wat mooi beschreven weer. Ik word er een beetje verdrietig van. Ik ken de gevoelens waar je nu mee worstel. Ik wens je (nogmaals) veel sterkte en veel liefde en geluk voor de toekomst.
liefs, musi

10:49 AM  

Post a Comment

<< Home