Tuesday, June 07, 2005

Onze gevecht........Ik blijf geloven & vertrouwen!

Op de 25ste vielen inderdaad de harde woorden “ik stop ermee” alleen zo simpel bleek alles even niet te zijn, niet voor mij maar ook niet voor mijn Meester.

Op de 26ste belde mijn Meester om te vragen hoe het met mij ging……ach ja zei hij toen hardop, wat een vraag…………klote natuurlijk.
Inderdaad ging het klote, wat wil je mijn wereld stond op z’n kop, was misschien wel in duigen en werd overheerst door pijn en verdriet.

Maar ook zijn wereld stond op z’n kop. Hij vertelde mij aantal dingen die die dag allemaal mis waren gegaan bij hem, iets wat hem compleet vreemd is. Het beëindigen van een relatie had ook bij hem nog nooit een dergelijke impact gehad.

En vanuit hier begonnen onze gesprekken opnieuw. Op de een of andere wijze kunnen/willen wij geen afscheid van elkaar nemen. Het besef dat onze D/s relatie zoveel is, zoveel betekend in ons leven, maakt het bijna onmogelijk om elkaar los te laten.
De stilte, de leegte, het gemis…………………..zou zo enorm groot zijn en dat beseffen wij beiden maar al te goed.

Wat is er nu mis dan? Gek…………….maar t.a.v. onze D/s relatie en gevoelens helemaal niets, sterker nog ze zijn subliem.

Ik hoor jullie al denken jaja dat zal…………………Ja inderdaad ik geloof namelijk dat wij de omgekeerde wereld aan het beleven zijn……………..hoe bedoel je?

De meeste relaties starten vanuit sympathie, verliefdheid naar houden van, en voor altijd.

Onze relatie startte vanuit sympathie – hup sprong – naar voor altijd (qua gevoel). Wij sloegen dus gewoon even twee fases over oftewel wij begonnen van achteraf.

Vanaf het begin hadden wij beiden het gevoel dat de beleving van BDSM voor ons niet een spel was, aldus het had geen begin en geen eind, het was er altijd (dat gevoel), soms nadrukkelijk op de voorgrond, soms op de achtergrond.
En al zeer gauw bleken wij toch wel in een D/s relatie te zitten, die zich gevoelsmatig qua heftigheid in een sneltreinvaart aan het ontwikkelen was naar een wel zeer serieuze D/s relatie.

Tot op dat moment was het alleen prachtig, heerlijk, geweldig……………..wij voelden ons dolgelukkig met en bijelkaar !…………………ja en toen?
Toen bleken onze gevoelens dermate heftige vormen aan te nemen dat wij naar elkaar moesten bekennen dat dit nog niet het ultieme was, maar dat wij beiden eigenlijk een 24/7 relatie wilden………….alleen wij waren niet verliefd!

Vanaf dat moment eigenlijk raakten we verstrikt in onze eigen gevoelens en emoties, ieder in ons eigen gevecht.
Wij waren bewust een relatie aangegaan zonder liefde, een relatie die tot nu toe bestond uit ik/hij en soms als we weggingen anderen, maar die zeer zeker niet in onze persoonlijke levenssfeer binnen kwam (vrienden, collega’s, familie).En nu nu wilden we 24/7.
Dat betekend binnenkomen in de persoonlijke levenssfeer, dat betekend passen wij ook op die manier bijelkaar, dat betekend een gebied betreden/beleven wat tot dusver nooit nodig was geweest en nu.............?

Ikzelf leverde mijn gevecht daarmee, stelde mezelf toch ook de vragen: ben ik verliefd?, NEE, Houd ik van M? NEE maar JA op een bepaalde wijze.
Daarnaast speelde natuurlijk ook, is M wel de partner zoals ik een partner zou willen hebben, ik bedoel ik had best wat dingen aan hem gezien en opgemerkt die mij minder aantrokken.

Uiteindelijk resulteerde dit voor mij eigenlijk al heel vlug in JA ik wil en durf de stap verder wel aan met M, waarom? Ondanks alle mindere zaken, is mij onze D/s relatie zo ontzettende veel waard, betekend nu al zoveel voor mij en maakt al een zo groot deel uit van mijn leven, dat ik de sprong samen met M wel wil proberen te maken.

M leverde op dezelfde wijze zijn gevecht: ook hij stelde zich vele vragen, dacht over alles na alleen M liep steeds weer tegen een muur op. De muur van verliefdheid en liefde! Een stukje dat hij eigenlijk toch wel miste met mij en wat in zijn beleving toch wel van belang is in een 24/7 relatie.

En toch…………………….

Kortom wij vechten nog steeds. Rust, ruimte en tijd zal uiteindelijk ons de goede weg wijzen en laten volgen.

Inmiddels sta ik nog steeds achter mijn besluit dat ik wil, heb grenzeloos vertrouwen dat het ons kan lukken en geef ik mijn Meester de tijd die hij nodig heeft.

Het meest opvallende, zelfs verbazingwekkende nu is;
Ondanks de pijn, het verdriet, de donkere wolken……………….elke keer weer als wij elkaar spreken (en dat is nog altijd dagelijks) lijkt het alsof onze gevoelens voor elkaar tav D/s alleen maar toenemen en heftiger worden…………….en dat besef maakt het er niet makkelijker op.

Waar we uitkomen ik weet het echt niet…………………..op dit moment ben ik nog steeds zijn sub en hij is nog altijd mijn geweldige, lieve, sterke Meester M.

s_roos
07-06-2005

1 Comments:

Anonymous de Dr. said...

Hej roos,

Weet niet of dat Slet voor je naam terecht is.... :) Maar ik wens je heel veel sterkte toe en je weet je kan me altijd bereiken.

de Dr.

1:51 PM  

Post a Comment

<< Home