Thursday, June 09, 2005

Gedicht "Cocon"

“ Cocon “

Haar blinddoek is verdwenen,
touwen hangen slap om haar benen.

Haar boeien liggen naast haar op de grond,
en haar stem die zegt lieve Meester, is verstomd.

Haar houding geknakt, gebroken, in elkaar.
amper dringt iets tot haar door, wordt haar iets gewaar.

Haar gezicht getekend en vetrokken door verdriet en pijn,
met ogen, dof wazig, die zo uitdrukkingsloos zijn.

Haar cocon, die haar afsluit van de wereld om haar heen,
helpt haar het te verwerken, helpt haar er door heen.

Biedt haar nu de bescherming die zij elders eens had,
geeft haar nu de rust, ruimte en tijd, totdat………….

Zij de kracht en de moed in zichzelf zal hervinden,
om zich ooit misschien weer als sub aan een Meester te binden.


Roos
09-06-2005

0 Comments:

Post a Comment

<< Home