Wednesday, June 08, 2005

Definitief...............

Gisteravond/nacht, ik weet zelfs niet eens hoe en waardoor, zaten wij ineens in "het gesprek".

"Het gesprek" waardoor of alles goed zou komen of alles in een klap stuk zou gaan. Vanaf het moment dat o.a. de toonzetting anders werd, voelde ik het - en ondanks het verzet in mij, het niet willen - sprak ik het uiteindelijk dan toch uit...................het is over he?!, het heeft geen nut meer?! Het leek voor mij wel of ik buiten mezelf stond, daar zat s_roos aan de telefoon, in elkaar gedoken, met een stroom van tranen over haar wangen en daarachter stond B (ik), rechtop sterk, strak, hard, die de woorden uitspraak die s_roos niet kon, niet wilde zeggen.

Nog eenmaal heb ik je verteld hoe ik het voelde, wat ik voelde, hoeveel jij voor mij bent, betekend, - ondanks dat ik mezelf had beloofd het je niet meer te vertellen - voegde ik er uiteindelijk aan toe "en weet je, sinds maandag heb ik aan mezelf moeten toegeven dat ik van je hou" (gek eigenlijk, alsof dit er eigenlijk nog toe deed?!).

Je vroeg me hoe ik dat bedoelde houden van als je Meester...........of. Ja M "of" nl. als mens, als Meester gewoon totaal en compleet, want waar ik nu duidelijker dan ooit van te voren van overtuigd ben is dat je het niet kunt scheiden....................je houdt niet alleen van de Meester!
Ik heb je -wederom- daarmee niet alleen verbaasd, maar ook laten schrikken en misschien ook wel hiermee de bevestiging gegeven om voor jezelf nu te kunnen zeggen: "de keuze om met r/B te stoppen is de juiste geweest".

Weet je ik ben er inmiddels voor mezelf achter dat:
De Meester ben jij M .........en....... M ben jij de Meester. Hoe je dit ook wend of keert als er geen gevoel van houden van is kun je niet de soort D/s relatie hebben die zo heftig, zo intens en zo allesomvattend en diepgaand is .....................als onze D/s was.

In gedachten zie ik je je hoofd al schudden en denken..............................want jij hebt daar een hele andere mening over dat weet ik...........................maar misschien, ooit op een dag als jij de juiste tegenkomt dan weet je en voel je wat ik bedoel................ik hoop het voor je van harte.

En dat, dat betekend verre van dat zij alles is en alles heeft..................nee, ook bij haar zul je een aantal dingen zien waarvan je in eerste instantie denkt dat past niet.............maar door jou gevoel, door jou wil................zul je merken dat je haar neemt met alles er op en eraan, dat je realistisch haar minpunten kunt zien, maar deze door je gevoel zult/kunt aanvaarden en accepteren, sterker nog, ze zullen niet eens echt iets te betekenen hebben in je relatie.
Ook al denk jij van niet................voor mij is en blijft sterker nog dan voorheen overeind:
Willen is kunnen en kunnen is willen, niet met je verstand maar met je gevoel en pas.................... als je jezelf er echt open voor steld!

Voor gevoelsmensen zoals ik is dit bijna normaal, eigenlijk zo vanzelfsprekend, dat ik er op een gegeven ogenblik niet eens meer over ga nadenken omdat ik weet dat hoe hard ik ook denk, hoe realistisch ik ook probeer te zijn mijn gevoel het uiteindelijk altijd zal winnen tov mijn verstand.
En juist dit gevoel, dit zo sterke gevoel.......................zorgde er uiteindelijk gisternacht voor dat ik uitsprak wat het me aangaf.....................onze relatie was over voor jou M, want eerlijk is eerlijk mijn gevoel verteld mij nog veel meer.............................. en alleen de tijd zal het leren.

En nu......................

Vannacht ben ik inderdaad nog naar buiten gegaan. Een vreemde gewoonte van mij, ik heb dan altijd het gevoel van ik moet weg, weg, ver weg - alsof ik dan het intense verdriet en de pijn kan ontlopen- in me auto stappen en blazen op de snelweg. Meestel als ik dan over de A73 scheur en ik (bijna) niemand tegenkom, wordt ik me op de een of andere rare wijze bewust dat ik het uiteindelijk zal moeten verwerken, er doorheen moet ........ alleen.
Dat het geen bal uit maakt hoever ik ga, rij...........vlucht want het zit in mij. Vanaf dat moment dat me dat weer bewust wordt valt er een soort rust over mij heen. En dan ga ik ook weer op weg naar mijn huis. Weliswaar heb ik onderweg maar weer bij de pomp gestopt en sigaretten gehaald..............stoppen met roken heeft op dit moment absoluut toch geen zin..........en misschien wel (n)ooit.

Thuis was nog alles hetzelfde - vreemde gedachte eigenlijk alsof je huis verandert zou zijn of ingestort zou zijn, alleen maar omdat jou wereld (qua gevoel) is ingestort- mijn bed lag verwoeld, de papieren zakdoeken vol tranen her en der, half glas water op het nachtkastje, asbak op de grond, leeg pakje sigaretten ernaast. Een zooitje...................net als ik me voelde.
De enige die zich ondanks alles hetzelfde en blij voelde was Jopie.................mijn kater, die luid miauwend me in de gang al opwachtte en me met elke stap achtena liep om me kopjes te geven.
Lieve rare, maffe Jopie!

Langzaam ben ik de zooi maar eens een beetje gaan opruimen, bed weer opgemaakt, zakdoekjes weggooit, asbak de keuken in geslingerd, vers glas water op het nachtkastje..............
alles klaar om gewoon, rustig, lekker te gaan slapen!

Uiteindelijk ben ik ook me mandje in gekropen en - ik weet niet hoe laat - in slaap gevallen, gewoon: NEE ........lekker: NEE..... rustig: absoluut niet. Ik heb gedroomd, wat?, ik weet het echt niet meer, wel weet ik dat ik heel erg gehuild heb, gevochten heb want toen ik vanmorgen opstond waren mijn ogen dik, mijn kussen nog nat en mijn lijf doet pijn (spierpijn) van het verkrampt zijn en verkrampt liggen - Jopie is niet meer van mijn zijde afgeweken sinds ik gisternacht weer thuis ben gekomen, de maffe Kater!- en mijn hart......................het voelt niet,
is verdoofd, is......................even schuilen, even weg!

Ik merk dat ik functioneer zonder echt te voelen, zonder echt te denken. Er flitsen wel steeds dingen door mijn hoofd, dingen om over na te gaan denken, maar niet nu, even gewoon niet nu. Gelukkig heb ik vandaag niets anders te doen, geen afspraken, ik hoef niet naar buiten, ik hoef niet te praten, ik hoef even niets en.....................ik schrijf en ik schrijf, schrijf.
Volgens mij wordt dit het meest chaotisch en langste schrijfsel aan een stuk wat ik ooit op mijn weblog heb geplaatst (grijnzzz).

Vanmorgen automatisch pc aangezet, even naar het forum geweest wat gelezen, alleen bedenk ik nu wat heb ik eigenlijk gelezen...............ik weet het niet meer (shame!).
Zag dat een aantal mensen op msn waren en uiteindelijk even met 1 iemand gesproken en het verteld...........als B, afstandelijk, nuchter, koud..............alsof het niet over mij ging...........het gaat
over s_roos.
Het lijkt wel of ik op de een of andere wijze mezelf willens en wetens in tweeen aan het splitsen ben, en ergens herken ik dat wel van mezelf, zelfbescherming, afstand nemen, wegduwen...........
de muur weer opbouwen, want alleen daarachter was ik echt veilig!

Kreeg vanmorgen om 10.25 uur een mailtje van M..............mailtje, zeg maar mail, denk wel een A4 lang. Hij wist ook niet precies waarom hij die mail nu schreef want iets wijzigen of positiefs tav de situatie kon hij niet zeggen.................hoeft ook niet, het is zoals het is en wij vechten nu iedere alleen, op onze eigen manier totdat wij het uiteindelijk kunnen loslaten.

Ik was op dat moment niet in staat de mail te beantwoorden, misschien is dat ook wel helemaal niet de bedoeling.......................maar ik stuurde het volgende mailtje terug:

Dag lieve......................M,

Wat ik voel want spreken is onmogelijk op dit moment dus zeg ik het met de woorden van iemand die je gisteren aanhaalde, Marco Borsato:

"De Dwaas"

Ik ben een dwaas zoals zovelen
Gevangen in mijn eigen val
De glazen kooi van mijn gedachten
Waar ik dit leven slijten zal

B.

Misschien kun je ergens de muziek ervan downloaden?!.

Dag..................en veel succes in het Noorden.....................misschien tot ................?

Liefs,
B x


Wat dit alles nu met mij gaat doen...............................ik weet het niet, echt niet, ik vermoed het wel maar.............ik wil er nu niet over nadenken.

Op dit moment probeer ik gewoon simpel te (over) leven met de gedachte: "het komt goed"!"nu nog het vertouwen daarin vinden?!

s_roos
08-06-2005

0 Comments:

Post a Comment

<< Home