Wednesday, June 15, 2005

De eerste wankele stap.......vooruit!

Gisteren, 14 juni, sprak ik weer met haar..........Al langere tijd heb ik wekelijks gesprekken met haar...........Zij hooguit 30-35 jaar, groot, spontaan, slim, direct.........scherpe analyses en wat zij niet begrijpt of als ze haar vinger er niet op kan leggen vraagt ze door.
Glimlachend denk ik nu.................ja..........met jou kan ik praten.........jij tracht te begrijpen wie je voor je hebt.

Al enige tijd praten we over mijn klik, over het besef dat ik moe ben van wie ik was, sterk, trots, rots in de branding, die altijd klaarstaat voor een ander en zichzelf veel te vaak heeft weggestopt en nu een weg zoekt hoe ze het anders wil, hoe het anders kan, hoe ze .................eindelijk eens zichzelf gelukkig kan maken.

Gisteren...............ineens, zomaar, plotseling - ik besefte dat dit ontbrekende schakel voor haar was- gooide ik het hele verhaal zomaar bij haar op tafel.
Ik moet je iets vertellen...............weet je nog, vorige week dat we het hadden over hoe ik nu verder wilde, wat dat betekende voor mij en welke invulling ik eraan wilde geven, wat ik wilde wegdoen en wat ik wilde houden, hoe ik dichter bij mijn gevoel, bij mijn behoefte kon komen.........je vroeg het me toen en ik kon het je niet vertellen zei ik..........................ik durfde het je nog niet te vertellen, maar ik moet het je vertellen.......................want het is een eerste stap op weg naar mijzelf, naar wie ik in de toekomst wil zijn.

Ik vertelde haar over mijn kennismaking met M, over BDSM, over de ontdekking van mijn sub zijn.

Ja grappig eigenlijk, net nu, nu dat de relatie met M afgelopen is en ik weer op een punt ben aangekomen dat ik even niet weet hoe verder of ik verder wil of dat ik deze deur ook maar weer dicht moet gooien want het lijkt ook weer te mooi om waar te zijn.........en zij...................luisterde aandachtig, ik zag haar denken, ik zag haar het onbegrijpelijke begrijpen.

Het verhaal kwam er als een stortende waterval uit en het luchtte mij enorm op, ik was het kwijt en het kon mij geen moer schelen wat zij nu van mij dacht of vondt ...... what ever!

Maar zij vondt niets, zij dacht veel en vroeg veel en al pratend vielen de stukjes steeds meer en beter op hun plek...........ook voor mij.

Ze vroeg mij mijn gevoelens tot in de details te beschrijven, wat ik voelde, wanneer, hoe, waardoor, wat het met mij deed alles.............................
En ik vertelde en vertelde en ik............... ik voelde mij (op- open) bloeien, sterk worden, ik voelde mijn oh zo mooie gevoel over alles van de afgelopen maanden, maar ook huilde ik bittere tranen van pijn en verdriet, van angst, de angst dat ik dit nooooooooooooooooooooit meer zou voelen nu het over leek.

Ze was ernstig, probeerde mij te helpen door maar door en door te vragen, ze trok mij recht zei dat ik in de IK-vorm moest praten en niet in de JIJ vorm alsof ik het weer eens over iemand anders had dan mijzelf .

Ergens bijna op het einde van ons gesprek stelde ze mij de vraag....................wat wil je?, ik keek haar niet begrijpend aan. Wil jij daar blijven, wil je dit vasthouden, dit gevoel van veiligheid, vertrouwen, geen verantwoordelijkheid, het klein zijn, het klein voelen.......................ik keek haar met betraande ogen aan en zei uit de grond van mijn hart.....................JA!

Ze had niet anders verwacht, doch daar liet ze het niet bij en ze zei......................................
Ik wil dat je dit met je meeneemt en er eens de komende week over nadenkt.

"Roos wil je daar blijven, precies daar waar je nu bent.....................of.......................ben je niet ook meer dan dat alleen..................Roos acht je jezelf niet nog meer waard......................vind je niet dat je recht hebt op alles?"
(DE VRAAG..................ROOS HAAR VRAAG)

We maakten een nieuwe afspraak voor volgende week en tot mijn complete verbazing zei ze: Roos ik wil je bedanken voor dit gesprek, ik keek haar vragend aan? Ja, Dank je wel voor je eerlijkheid en je openheid!
Ik ging weg..............................en ik voelde mij opgelucht en..............blij.

DE VRAAG ging met mij mee, is nog steeds bij en in mij?
Gisteren al en vannacht en vandaag.....................steeds weer komt DE VRAAG terug en op de een of andere wijze heb ik het gevoel dat ik dank zij haar, maar meer nog dank zij mijzelf net een stapje vooruit heb gedaan................en daarover voel ik mij gewoon, simpel.................... blij!

He gesprekspartner........................jij Bedankt!!

Natuurlijk besef ik dat de weg nog lang is, dat er nog heel wat hobbels te nemen zijn en het nog wel enige tijd zal duren alvorens ik MIJN KEUZE zal maken en DE/MIJN VRAAG uiteindelijk zal kunnen beantwoorden en toch is er ook een heel klein beetje het vertouwen, de hoop ........... het komt goed en deze keer misschien toch wel zonder dat ik de muur van hard, sterk en krachtig eerst weer moet opbouwen voordat ik mij veilig kan voelen, mijzelf kan zijn!

Vanuit deze gevoelens schreef ik het navolgende gedicht.

“Keuze is tijdloos”

Een Dag en Nacht, steeds 24 uur,
elke seconde, minuut, beleefd intens en puur.

Van hoog naar laag,
van snel naar traag,
van hier naar daar,
denk ik wel 1000 keren……….. .wist ik het maar!

Denkend, dollend, zoekend…….wat had ik nu verwacht,
twijfelend, gissend, wetend wordt ik steeds verder gebracht.

Van heel ver naar steeds een beetje dichterbij,
Soms triest, lachend, gelukkig, soms gewoon, hetzij.

Niet vierkant, rechthoekig, maar in een cirkel, draai ik in het rond,
ononderbroken, aan een stuk, het gevoel dat er nooit een eind aan komt!

Wat wil ik begrijpen, krijgen, kunnen, halen & vinden,
waar kom ik uit, ga ik naar toe, zal ik blijven, wil ik me binden?

Soms druk, soms rustig, soms uitgelaten en stil,
tussen Ja en Nee, keert steeds de vraag terug wat ik nu wil.

Soms ben ik heel klein of hou me zo groot,
doe normaal...... maar voel me vreselijk idioot.

Zeg stop tot hier en ren dan gewoon door,
twijfelend …..bevind ik me op de goede weg of op het foute spoor?

Wil het wel wenden maar het blijkt niet meer te keren,
blijft over het te aanvaarden en dus te accepteren.

Is dit een illusie, fantasie of toch misschien wel een feit,
een ding is zeker…………dit kost veel en meer nog dan alleen tijd.

Al stop ik, sta stil en bedenk nogmaals 1000 andere wegen,
mijn ontwikkeling, het proces, gaat verder hou ik toch niet tegen.

Wikken & wegen, niet te bevatten, probeer ik te sturen,
Besef ……. dagen zelf maanden kan dit nog gaan duren.

Voordat ik het antwoord vol overtuiging aan mijzelf kan geven,
Wat, Wie, Waarom ben ik, Wil ik nu zijn …………in dit leven.

Een Dag…….een Nacht, het blijft hoe dan ook 24 uur,
uiteindelijk maak ik MIJN keuze………….ongeacht de duur!

roos
14-06-2005




0 Comments:

Post a Comment

<< Home