Thursday, May 26, 2005

Gedicht geschreven voor Meester M

“Zon van Verdriet & Hoop”

Ik hef mijn gezicht op naar de stralende zon,
voel de diepe wens dat ik het naar jou opheffen kon.

Haar stralen puur en warm raken mij diep,
precies daar, waar ooit jou warmte nu die enorme chaos schiep.

Al koesterend, drijf ik weg naar nergens meer heen
hunkerend, verlangend naar samen doch nu zo eenzaam en alleen

Wil weg, ver weg van de chaos, die mij zo ontzettend pijn doet,
alleen maar weg van het enorme verdriet dat in mijn binnenste woed.

Heel langzaam besef ik dat die mooie zon is ondergegaan,
mij ijskoud terugbrengt naar waar ik al zo vaak heb gestaan.

Daar sta ik nu, gebroken, geknakt, ontreddert en machteloos
eens jouw sub en nu, nu alleen nog maar roos?!

Maar……….

Ook jij voelt het verdriet en de pijn,
bent je bewust dat je zonder die warmte niet kunt, wilt zijn.

Dat wat voor jou je leven net even iets completer maakte,
jou totaal jezelf liet zijn, in je diepste binnenste raakte.

Je voelt de schrijnende hitte van het enorme gemis,
van wat was, kon zijn en nu niet meer is.

Langzaam zal de nieuwe zon en het besef bij je opkomen,
dat alles in één, weliswaar kan, bestaat, maar voor de meeste alleen in dromen.

Misschien, heel misschien komt daarna dan de tijd, dat moment
dat jij zult weten “alles eigenlijk al te hebben” als je samen met jouw sub bent?!


roos
26-05-2005

1 Comments:

Anonymous musi said...

Heel mooi roos. Ik wens je sterkte!

Ik woon vlak bij je in A. Misschien kunnen we eens kletsen samen.

lieve groet van musi

4:55 PM  

Post a Comment

<< Home