Thursday, May 19, 2005

De Kracht van mijn D/s relatie....1

"De operatie"

In mijn leven heb ik al diverse operaties en (langdurige) ziekenhuisopnames meegemaakt, niet omdat er aangeboren of chronisch iets niet in orde is met mij, maar het overkwam en overkomt me gewoon……het ziek worden. Afgelopen december, concreet 2 kerstdag, kwam een van de zwaarste klappen. Ik kreeg van het een op het andere moment een longembolie en werd weer eens afgevoerd naar het Ziekenhuis, alleen dit keer bleek het uiteindelijk toch wel kantje boord geweest te zijn. Gelukkig ben ik er deze keer goed van af gekomen en ondanks de beperkingen die ik hieraan heb overgehouden, probeer ik zo normaal mogelijk verder te leven zonder de constante angst dat het mij weer kan gebeuren. Weliswaar leef ik nu anders, bewuster want het besef dat dit fataal had kunnen aflopen heeft zijn sporen wel nagelaten. Tot dan toe heb ik gevoelens van angst o.a. voor operaties altijd zeer goed kunnen relativeren en mij er altijd alleen doorheen weten te slaan, nooit om hulp gevraagd aan niemand, noch mijn gevoelens daarover gedeeld want……………ik was toch die sterke vrouw! April jl. moest ik wederom een toch wel heftige operatie ondergaan. 3 uur zou het duren. Omdat het een operatie betrof waar ik al dikke 2 jaar op wacht, maakte ik mij er niet zo druk om en was ik eigenlijk heel blij dat het eindelijk zo ver was. Maar in de week voorafgaand begon de ellende, doordat o.a. de heren Medici er maar over bleven doorzagen hoe gevaarlijk een algehele narcose voor mij kon zijn zo vlak na een longembolie, begon bij mij zich onbewust een grote angst te vormen voor deze operatie. Toen – de week voorafgaand op woensdag eindelijk het definitieve akkoord voor de operatie kwam- werd ik helemaal bang, ik had de telefoon nog niet opgelegd of ik begon te beven en bibberen, heb zelfs met de gedachte gespeelt om toch zelf maar de operatie af te zeggen, want stel………..er zou iets mis gaan………..ik zou misschien niet meer wakker worden?! Mijn zoon is pas 14 jr., ik wil nog zoveel, ik heb nog zoveel te geven etc. etc. Allemaal angstgedachten bleven maar komen en gaan Mijn Meester (zelf afkomstig uit de medische hoek) kent mijn medische geschiedenis en was ook op de hoogte van het touwtrekken van de medici onderling over deze nieuwe operatie (mijn longarts zei ja, andere longarts zei absoluut nee, anesthesist wilde er niet aan e.d.). In diverse gesprekken heeft mijn Meester dan ook getracht me een en ander uit te leggen en me gerust te stellen en toch………………….het lukte me niet de angst onder controle te krijgen. Teneinde raad vroeg ik mijn Meester of we aub voor de operatie nog een keer samen konden zijn (ik vraag nooit om een afspraak of een ontmoeting), maar ik had hem zo hard nodig. Mijn Meester stemde hier uiteraard gelijk in toe en vroeg me wat ik nu precies van hem nodig had en ik antwoordde hem “jouw Kracht en jouw Macht”. We spraken af voor dinsdag (woensdag werd ik opgenomen) en mijn Meester gaf mij de touwtjes in handen. Ik mocht alles bepalen, hoe ik wilde dat we samen zouden zijn; wel of geen seks, wel of niet samen naar buiten ergens zomaar heen gaan, het maakte allemaal niets uit. Dat wat ik nodig had zou hij mij onvoorwaardelijk geven. Wat was ik blij en dankbaar, maar buiten dat raakte ik ook in de war………………..ik de touwtjes in handen?................ik beslissen wat er ging gebeuren…………… het klopte niet, het voelde niet goed, ik wilde dit helemaal niet en uiteindelijk heb ik hem gevraagd of hij toch de leiding wilde nemen en beslissen hoe en wat. Mijn Meester is geweest en ik heb alles gehad wat ik nodig had…….........doordat hij de leiding nam, opdrachten gaf, mij corrigeerde, mij gebruikte, mij soms zelfs harder aanpakte en mij pushte konden alle opgekropte emotie’s en alle angst t.a.v. de operatie eruit komen, mocht ik even klein zijn, afhankelijk, aanhankelijk, de verantwoordelijkheid bij hem neerleggen en……gewoon simpel mezelf zijn. Hij ving mij op in zijn armen, liet me huilen, trooste me en liet me zijn kracht en macht voelen en daardoor zijn kracht overvloeien op mij zodat ik wist……………..ik kan het……..ik hoef niet bang te zijn voor niets want………...hij is er, hij vangt me, wat er ook gebeurt………………..mijn lieve, sterke Meester! Vanaf dat moment was mijn angst weg………………..ik kon het, er zou niets gebeuren want……ik kon en kan nog niet zonder hem……..maar mijn Meester ook nog niet zonder mij! Dank je wel hiervoor lieve Meester. Daarnaast helpt mijn Meester mij op dit moment ook met te stoppen met roken ………….maar dat is een ander verhaal…………………………………...dus wordt vervolgt!

0 Comments:

Post a Comment

<< Home