Sunday, February 27, 2005

Was het dit....................?

Zoals je al hebt gelezen is dit weblog mij gegeven door M. M is degene die mij begeleid, opleid helpt en steunt zodat ik uiteindelijk geheel vrij thuis kan komen bij mijzelf en mijn ware gevoelens, waardoor ik mezelf op een natuurlijke wijze zal kunnen aanvaarden, accepteren als een slet, hoer en sub die ik diep van binnen al zo lang ben en wil zijn en vanaf nu.................... voor en van hem.
Buiten het onvoorwaardelijke vertrouwen dat ik in M heb is het voor mij ook heel belangrijk om op mezelf daarin te kunnen blijven vertrouwen, zodat ik weet dat elke stap die ik hierin zet mijn eigen bewuste keuze is en zal blijven. Het beste heb ik dat altijd gekunt door te schrijven. Derhalve is dit weblog voor mij dan ook meer dan een aardig gebaar van M. Het is een cadeau waarmee M mij laat zien en voelen hoe belangrijk "IK" ben.

Onderstaand geef ik je een kleine globale blik in mijn leven, wat er vooraf ging en hoe ik er toe ben gekomen te willen zijn wie ik eigenlijk echt ben.

Roos is de naam 42 jaar; vrouw, moeder, vriendin, maatje, steun en toeverlaat voor iedereen die het maar nodig heeft………………………………………
Zolang ik me kan heugen - al vanaf dat ik een klein meisje was - heb ik situaties moeten handlen, keuzes moeten maken beslissingen genomen en daarbij de consequenties gedragen voor zoveel dingen die eigenlijk niet bij mij thuis hadden gehoord, niet qua leeftijd, niet qua persoon, gewoon niet.
Onder andere door dit ben ik (uit)gegroeid tot een zeer sterke vrouwenpersoon die eerst moest en later niet beter meer wist dan altijd maar de krachtigste te zijn en daarbij de gave had ontwikkelt om vooral te zorgen dat zij haar eigen gevoelens, wensen en behoeften altijd wegduwde en ondergeschikt kon maken.

2004 Crash……………. De vele jaren dat ik zo geleefd heb waren niet de makkelijkste, soms zelfs zwaar, waardoor er vaak weinig te lachen viel nochik me echt gelukkig voelde. Alleen kommer en kwel, natuurlijk niet! Natuurlijk waren er ook fijne, vrolijke en gelukkige periodes, doch het waren moment opnames waarvan ik me nu wel eens afvraag hoe oprecht en werkelijk ze eigenlijk voor mij zijn geweest. Want ik leefde hoe ik had geleerd te leven en aanvaardde dat als normaal (dacht ik). De gebeurtenissen van het laatste jaar deden de deur dicht. Ik, Roos stortte lichamelijk in en het laatste stukje wat nog overeind stond van haar was nu ook aan het eind. Ja ja, zelfs voor de meest sterke en krachtige persoonlijkheid komt er eens een einde aan incasseren. En alhoewel ik op dat moment echt dacht oké dit was het dan, voelde ik geen angst maar juist een enorme opluchting en rust over mij heen komen want ik was het al zooo lang moe.

Nu, achteraf denk ik dat de crash nodig is geweest. Het bleek de ommekeer, mijn kruispunt te zijn wat niet het einde betekende, maar een nieuw begin. Een begin waarbij ik nu eens eindelijk de moed en het lef vond op zoek te gaan naar mijzelf, naar mijn gevoelens en mijn behoeftes. Deze keer kon ik ze niet meer wegduwen, ontkennen en ondergeschikt laten zijn aan anderen. Alhoewel ik het automatisch en instinctief toch weer probeerde, lukte het me absoluut niet er controle en grip op te krijgen; ik was………………….los (geslagen)!

Dit begin en het losgeslagen gevoel veroorzaakte een heftige vloedgolf van emotie’s , van intens verdriet tot woede en razernij, maar ook van stilte en rust tot berusting. Welke kant ik op moest, linksaf, rechtsaf, rechtdoor het was een wirwar van mogelijkheden en onmogelijkheden. In deze periode ging ik van heel diep tot heel hoog tot zelfs erg extreem.
Geleidelijk aan luwde de storm. Ik begon heel langzaam weer overeind te komen en stap voor stap te zetten op weg…………..na mijzelf.

Een van deze stappen leidde tot het plaatsen van een advertentie op een datingsite, want een leuke partner dat leek me wel een aardige 1e stap in de richting van één van mijn behoeftes. Alhoewel in welke vorm en of ik nog wel een vaste relatie van huisje, beestje, boompje wilde was mij eigenlijk nog niet echt duidelijk en al enige tijd een twijfelpunt. Een ding wist ik zeker, dat ik sterk seksuele gericht ben. Seks was en is voor mij belangrijk, een behoefte die ik absoluut niet wilde en ging opgegeven. Wat mij de laatste jaren wel steeds meer tegen stond waren de one-night stands en de steeds wisselende partners. Niet dat de vrijpartijen niet lekker waren, zeker wel, maar onderhuids bleef er altijd een gevoel zitten dat ik niet echt aan mijn trekken gekomen was, wel lichamelijk bevredigd maar daarna bleef er op de een of andere wijze een sluimerend onbevredigd gevoel. Echt diep er over nadenken deed ik niet, waarom ook, wat zeurde ik nu, de sex was toch oke geweest, ik had toch gekregen wat ik wilde……………….of? Ik schoof het gewoon terzijde.

Duidelijk was dus wel dat ik dit eigenlijk niet meer wilde, maar wat en hoe wel dan?
Uiteindelijk besloot ik dat ik eerst maar eens de stap moest zetten om weer eens iemand te ontmoeten en de rest, ach daar maakte ik me dan later wel eens gedachten over.
Ik plaatste dus op een avond/nacht een toch wel degelijke advertentie, te beginnen voor vriendschap en wie weet meer! Ik bekeek zelf ook heel wat advertenties van de mannelijke zoekers en kwam tot de conclusie dat mijn keuze voor “vriendschap” toch wel een goede was, want al het losse flodder gedoe en mooie verhalen en profielen kende ik al en het uiteindelijke doel was dan niet meer dan vreemdgaan en one-night stands.
Vele lezers en bekijkers van mijn advertentie en profiel, een aantal reacties die het toch nog even moesten proberen en een aantal reacties waar een aardig contact mee was/is maar niet meer dan dat.
En toen……………………………………………………………………………reageerde M!

0 Comments:

Post a Comment

<< Home